Ondanks het feit dat de kofflard-communicatie deze week haperda (fouje bedankt) waren alle spelers en hun ouders, opa en oma deze zaterdagmiddag toch op de afgesproken tijd aanwezig. Iedereen had uit kunnen slapen en dat was goed te merken. Er straalde energie van de jongens en het meisje. Zelfs onze trouwe aanhang zag er uitgerust en minder wallerig uit! Ongelooflijk maar waar; na luttele minuten namen we een voorsprong door een mooi en bekeken schot van Erik. Volgens ondergetekende de 1ste keer deze competitie dat we een voorsprong namen. Er werd lekker gebald, alleen die grote stevige jongen van de tegenpartij, kreeg steeds teveel ruimte. Aanpakken zo'n gozerd! Toch werd ook deze x een voorsprong weggegeven. Communicatiefoutje achterin. Kan gebeuren. De blauwwitten gingen naar achteren lopen, er werd niet gestoord op het middenvel, wat uiteindelijk resulteerde in een 2-1 achterstand. Toen gebeurde er iets: we hadden gewoon in de gaten, dat we beter waren en we gingen ons er ook naar gedragen. Wie de 2e goal scoorde ben ik even kwijt, maar m.i. was het Axel. Hij liep goed mee bij een aanval die via Lisanne en tristan liep. Het vertrouwen keerde terug en er kwam iets van rust in de ploeg. En ja hoor!; we namen weer een voorsprong, het stond ineens 3-2. Tristan de man die afmaakte. Toch weer een slordigheid achterin; Lucas deed wat hij kon, maar VVIJ was weer terug in de wedstrijd, 3-3. Toch kreeg IJFC loon naar werken; het was wederon Axel die zijn vader en ons allemaal verblijdde, hij maakte de winnende. Eindelijk hebben we weer eens 3 punten te pakken. Een mooi resultaat zo vlak voor de winterstop. Er werd hard gezongen en gekrijst onder de douche na afloop en geef ze eens ongelijk.

Een beduusde Mario